Professor Courtenay Norbury over vraagstukken bij de overgang naar volwassenheid

Prof. Norbury is één van de twee hoofdsprekers op TaalStaal 2026. Zij brengt ons unieke kennis over de ontwikkeling van TOS tot in de volwassenheid. Daarnaast geeft zij ons in haar lezing ‘Adults with developmental language disorders’ inzicht in de verschillen tussen de situatie voor mensen met TOS in Nederland en die in het Verenigd Koninkrijk.

In haar lezing ‘Adults with developmental language disorders’ (‘Volwassenen met een taalontwikkelingsstoornis’) vat Courtenay Norbury de bevindingen samen van een recente Cochrane Systematische Review van longitudinale studies, die het langdurige karakter van taalontwikkelingsstoornissen (TOS) benadrukken. Daarnaast gaat ze in op de ervaringsperspectieven van volwassenen met taalstoornissen en hoe zij kijken naar de hulp die ze kregen in hun jeugd en in het heden. Dit werk leidde tot de oprichting van een diagnostisch centrum voor volwassenen met TOS aan het University College London. Norbury geeft tijdens TaalStaal 2026 een overzicht van deze ontwikkeling en van de vraagstukken die spelen bij de transitie naar volwassenheid.

Deze resultaten hebben verstrekkende gevolgen voor de manier waarop wij inspelen op de behoeften van jongeren met TOS tijdens hun overgang naar de volwassenheid.
De publicaties van Norbury vind je hier: Courtenay Norbury | Publications | University College London. Kijk ook eens bij TAALONTWIKKELINGSSTOORNIS-TOS-DE-FEITEN-Dutch.pdf

English
In this talk I will summarise  findings from our recent Cochrane Systematic Review of longitudinal studies that highlight the long term and persistent nature of developmental language disorder (DLD).

I will also discuss the lived experience perspectives of adults with language disorder and their reflections on past and current support. This work has led to the creation of a diagnostic clinic for adults with DLD at UCL. I will give an overview of our journey and the issues that arise in the transition to adulthood.

These findings have profound implications for how we address the needs of young people with language disorder as they transition to adulthood.